1990 – Alpina B12 E31 Coupe

EngineDisplacementPowerAccelerationTop Speed
V125.0-5.7 L350-416 bhp5.8-6.4s280-300 km/h
174-186 mph

One of the fastest cars to wear an Alpina badge was the B12 – and in fact, there were two different cars carrying the same name. There was the Alpina B12 based on the four-door BMW 7 Series sedan, and there was the Alpina B12 Coupe built on the 8 Series. The B12 Coupe was a proper upper-class GT. Fast, comfortable… with a touch of luxury. It was created to satisfy customers for whom an ordinary BMW simply wasn’t enough. By turning to Alpina, they could feel a certain sense of exclusivity, while still retaining the advanced engineering of these German machines and their remarkable driving characteristics – AND they could even feel an improvement over the standard 8 Series.

The 8 Series was introduced in 1990 as the successor to the BMW E24 6 Series. It was not a pure sports car, but rather a large GT powered by either a V8 or a V12. The 850i served as the basis for the Alpina B12 5.0, but when BMW Motorsport unveiled its 850CSi, it turned out to be so good that Alpina chose that very car as the foundation for building the B12 5.7 Coupe.

The Alpina Coupe was available exclusively as a V12, and it had an incredibly difficult task ahead of it, as very serious competition was waiting both on a domestic market and abroad. It had to exist in the world where there was the Porsche 928 – and from 1992 onward, also in GTS form, with a larger V8 smoothly delivering at least 350 cheerful horses. 5.5 seconds to 100 km/h was still slower than I take my whiskey, but already dangerously close to the Testarossa of that era (the 512 TR did it in 5.0 seconds). And Porsche, after all, was a 2+2 GT – not a supercar. So in terms of performance, the rivalry was fierce.

And when it comes to prestige… there was also something like the Mercedes 600 SEC roaming the German autobahns. This was the coupe variant of the S-Klasse – of the third generation, coded W140 (C140 for the Coupe) – and by that point it already had a 6.0-liter V12 making 400 horsepower (or nearly 400, depending on the facelift). So the driver of something like that really had no right to complain about mid-range acceleration. And when it comes to ride comfort and equipment, I only have two words to say: S-Class. Thank you for your time. Any questions?

You could say that Gran Turismo is a very tightly defined niche, but even on that shelf there is plenty of room for reshuffling. The competition was highly varied: the performance-focused Porsche, the luxurious Mercedes, and the well-balanced Jaguar. Each of them was a natural rival to BMW, and Alpina had to be better than ALL OF THEM. That is why it introduced its own alternative to the 8 Series – more exclusive, and loaded enough to provide the driver with sensations unmatched by any competition.

Alpina made changes to the car’s aesthetics, but also carried out mechanical modifications to underline its dominance in performance. The architecture of the E31 8 Series was a very good base to work with. The BMW 850i was an exceptionally well-thought-out car (and I will likely show it myself before long), which meant Alpina already had a lot to gain from the very start.

It certainly looked the part, because BMW had given it sleek, aerodynamic lines, though naturally it did not go without Alpina touches both outside and inside the car. The E31 was fitted with some clever suspension with Bilstein dampers and Eibach springs. So at that point it had both the comfort and the driving dynamics, because the E31 delivered the ideal balance – while also leaving its rivals behind in that regard.

It had to be powered somehow, too – and what sat at the base was BMW’s 5.0-liter V12. It had an aluminum-alloy block and made somewhere in the region of 300 horsepower. Alpina made their changes first raising the output to 350 horsepower, and later increasing displacement to 5.7 liters (410 hp).

It was essentially a ‚double straight-six,’ as it had two distributors, a set of ignition leads for each bank of six cylinders, and a twin air-filter setup of the kind you would normally associate with that layout. The crankcase had been designed specifically with a V12 in mind, but the block itself, the crankshaft, the connecting rods, and all the manifolds remained unchanged. The pistons were thrown out and replaced with ones of higher compression, enlarged intake valves were fitted – they lifted higher and with more aggressive timing – and Bosch ECU control was added as well. Aside from the manifolds, the entire stainless-steel exhaust system was completely new.

The gearbox remained the same 4-speed automatic as in the 5.0-liter BMW, but Alpina reworked its programming so it could fully exploit the car’s new capabilities. Later on (for the 5.7), there was a 6-speed manual Getrag, as well as ShiftTronic with an electronically controlled clutch. This is the only Alpina ever offered with such system.

Inside, there were bespoke made-to-order elements, special color options, and unique upholstery – beyond everything you could already get in the most expensive BMW E31s. Alpina drivers had their own seats and different interior trim than in a standard BMW. From the outside, the car differed only in the details.

Depending on the version, the car could accelerate from 0 to 60 in 5.5 to 6.4 seconds and reach as much as 174-186 mph. Even the 5.0-liter V12 variant was one of the fastest GT cars of its time. The B12 was something magnificent. It combined colossal, supercar-worthy power – but delivered it in a smooth manner – with the refinement of a luxury limousine.

The suspension modifications ensured excellent handling, while the might of the V12 delivered effortless acceleration and exciting sound sensations coming from the exhaust. The regular BMW 8 Series was already a magnificent GT, but the B12 stood above all of them in terms of technology and class equipment. The car remained stable at any speed, inspired confidence in the corners, and braked hard. All of that had to amplify the sense of certainty behind the wheel.

It was a strong entry into the fast GT market. The press fell in love with the car immediately. It hardly had any flaws, while the list of advantages seemed endless. It was a serious contender in this segment right from the start, because it combined Alpina’s craftsmanship with BMW’s underlying architecture.

Machine was prime and price for it was prime – but there was never a shortage of buyers for this car. Even its rivals had to give the Germans their due. People began to recognize the strength of this market segment, and before long, new large coupes would appear, all competing in performance, refinement, and exclusivity. In a way, Alpina opened everyone’s eyes to the true value of this corner of the industry.

The Alpina B12 E31 Coupe is now a true icon of the 1990s, and one of the better – yet also rarer – classics of the era. It stands as a symbol of Alpina’s peak achievements and of their collaboration with BMW. The finest blend of comfort and luxury with performance and emotion – sharpened with a touch of exclusivity. In seven years, fewer than 200 examples of both versions of this model were built. Today, it is a real prize for collectors, available only for very serious money.

Krzysztof Wilk
All sources: it was a text retrieved from my lost webpage – sources will need to be filled later

1990 – Alpina B12 E31 Coupe

EngineDisplacementPowerAccelerationTop Speed
V125.0-5.7 L350-416 bhp5.8-6.4s280-300 km/h
174-186 mph

Jednym z najszybszych aut ze znaczkiem Alpiny było B12 – i tak naprawdę istnieją dwa auta o tej samej nazwie. Alpina B12 w czterodrzwiowym sedanie na bazie BMW Serii 7, oraz Alpina B12 Coupe z Serią 8 u podstaw. B12 Coupe to typowe GT z górnej półki. Szybkie, wygodne… z odrobiną luksusu. Powstała po to aby zadowolić klientów, dla których zwykłe BMW to za mało. Zwracając się w stronę Alpiny, mogli oni czuć się w pewien sposób ekskluzywnie, wciąż zachowując zaawansowaną inżynierię tych niemieckich pojazdów i niebanalne właściwości jezdne – a nawet mogli czuć poprawę względem zwykłej Serii 8.

Serię 8 zaprezentowano w 1990 roku jako następcę BMW Serii 6 E24. To nie było auto czysto sportowe, ale właśnie duże GT z V8 bądź V12. 850i stanowiło bazę dla Alpiny B12 5.0, ale kiedy BMW Motorsport przedstawiło swoje 850CSi to było tak dobre, że wtedy Alpina właśnie na nim dokonywała zmian budując B12 5.7 Coupe.

Coupe Alpiny dosępne było wyłącznie jako V12 i miało niesamowicie trudne zadanie, bo czekała na nie solidna konkurencja zarówno z kraju, jak i zagranicy. Na rynku obecne było Porsche 928 – od 1992 roku jeszcze w wersji GTS z większym V8 jedwabiście zapodającym 350 wesołych koników co najmniej. 5.5 sekundy do setki, to wciąż wolniej jak Kwaśniewski, ale już niebezpiecznie blisko Testarossy tamtych czasów (512TR robiło 5.0s). A przecież Porsche to GT 2+2 a nie supersamochód. Dlatego pod względem osiągów rywalizacja była zaciekła.

A jeśli chodzi o prestiż… Po niemieckich autobahnach jeździło również coś takiego jak Mercedes 600 SEC. To była S-Klasa w wersji Coupe – 3 generacja o kodzie W140 (C140 dla Coupe) i to tam już było 6 litrowe V12 o mocy 400 koni (bądź prawie 400 – w zależności od wersji liftu). No to kierowca takiego czegoś nie miał prawa narzekać na elastyczność swego pojazdu. A przechodząc do komfortu jazdy i wyposażenia, no to mam dwa słowa do powiedzenia: S Klasa. Dziękuję za uwagę. Jakieś pytania?

Można powiedzieć, że Gran Turismo to bardzo sztywno określona nisza, ale i na tej półce jest sporo miejsca do przetasowań. Konkurencja była bardzo różnorodna: nastawione na osiągi Porsche, luksusowy Mercedes oraz zrównoważony Jaguar. Każdy był naturalnym rywalem dla BMW, a Alpina musiała być lepsza od nich wszystkich. Dlatego wprowadziła do oferty ich alternatywę dla Serii 8 – bardziej ekskluzywną i dopakowaną na tyle, żeby zapewnić kierowcy wrażenia nieporównywalne do aut konkurencji.

Alpina dokonała zmian w estetyce pojazdu, ale i mechanicznych modyfikacji dla podkreślenia dominacji w osiągach. Architektura Serii 8 E31 to dobra baza do manipulacji. BMW 850i było bardzo przemyślanym autem (ja o nim zapewne niedługo też opowiem), dzięki czemu Alpina sporo zyskała już na starcie. Na pewno dobrze wyglądała, bo BMW miało smukłe aerodynamiczne linie, ale nie obyło się bez wstawek Alpiny tak na zewnątrz, jak i wewnątrz pojazdu. Do E31 dołożono kurwa sprytne zawieszenie z amortyzatorami Bilstein i sprężynami Eibach. To już wiemy, że ani o komfort, ani dynamikę jazdy nie ma co się obawiać, bo E31 stanowiło idealny balans – przy okazji dystansując rywali w tym temacie.

Coś musi go też napędzać – a jest to motor z 5-litrowym V12 BMW u podstaw. Miał blok ze stopów aluminium i moc w granicach 300 koni mechanicznych. Alpina przypudrowała nosek i temu misiu, podnosząc power do 350 koni, a potem litraż do 5.7L (410 hp).

To właściwie „podwójna szóstka”, bo ma dwa rozdzielacze, parę przewodów zapłonowych dla sześciu cylindrów i podwójny filtr powietrza z tego typu silników. Skrzynia korbowa była projektowana z myślą specjalnie o V12, ale sam blok, wał korbowy, korbowody i wszystkie kolektory – były niezmienione. Tłoki wyjebano i wstawiono takie o wyższym stopniu sprężania, dano powiększone zawory w dolocie – wyżej się podnosiły i miały agresywny timing – oraz sterownik ECU Boscha. Oprócz kolektora – układ wydechowy ze stali nierdzewnej cały był w ogóle nowy.

Skrzynia biegów pozostała tym samym 4-biegowym automatem co w 5-litrowym BMW, ale Alpina pozmieniała w niej oprogramowanie, żeby dała radę wykorzystać w pełni nowe możliwości pojazdu. Później (dla 5.7) wszedł nawet 6-biegowy manualny Getrag, jak i ShiftTronic z elektronicznym sprzęgłem. To jest jedyna Alpina kiedykolwiek oferowana z tym systemem.

We wnętrzu dostępne były elementy na życzenie, specjalne opcje kolorystyczne i unikalna tapicerka – już poza wszystkim co można dostać w najdroższych BMW E31. Kierowcy Alpiny mieli własne siedzenia i inne obicia wnętrza niż w BMW. Z zewnątrz auto różniło się tylko detalami.

Pojazd w zależności od wersji potrafił przyspieszać od 0 do 100 w 5.5s – 6.4s i osiągać do 280-300 km/h. Nawet wariant z 5-litrowym V12 był jednym z najszybszych GT swoich czasów. B12 było czymś wspaniałym. To połączenie kolosalnej mocy godnej supersamochodu – ale podanej w płynny sposób – z wyrafinowaniem luksusowej limuzyny.

Modyfikacje zawieszenia zapewniały doskonałe prowadzenie, a potęga V12 dostarczała bezwysiłkowe przyspieszenie i ekscytujące wrażenia dźwiękowe dochodzące od strony wydechu. Zwykłe BMW Serii 8 było wspaniałym GT, ale B12 to już nad każdym górowało technologią i klasowym wyposażeniem. Auto jest stabilne przy każdej prędkości, prowadzi się pewnie i mocno hamuje. To wszystko musi wzmagać pewność za kierownicą.

To było dobre wejście na rynek szybkich GT. Prasa od razu pokochała to auto. Właściwie nie miało żadnych wad a lista zalet się ciągnęła w nieskończoność. Mocny konkurent w tym segmencie już od początku, bo łączył w sobie rzemiosło Alpiny i architekturę BMW.

Cena była niemała – ale chętnych na to auto nie brakowało. Nawet rywale musieli oddać Niemcom, co należne. Dostrzeżono siłę w tym segmencie rynku i wkrótce pojawią się nowe modele dużych coupe prześcigających się osiągami, wyrafinowaniem i ekskluzywnością. Alpina w pewnym sensie otworzyła wszystkim oczy na rzeczywistą wartość tego rynku.

Alpina B12 E31 Coupe to już kultowe auto lat ’90-tych i jeden z lepszych – a zarazem rzadszych klasyków. Symbol szczytowych osiągnięć Alpiny i ich współpracy z BMW. Najlepsze połączenie komfortu i luksusu, z osiągami i emocjami – podrasowane szczyptą wyjątkowości. W 7 lat zbudowano niecałe 200 sztuk obu wersji tego modelu. Dziś jest kąskiem dla kolekcjonerów do dostania tylko za grube szekle.

Krzysztof Wilk
Żródła: to odzyskany tekst z utraconej witryny – źródła są do uzupełnienia

1959 – AC Greyhound

EngineDisplacementPowerAccelerationTop Speed
Straight 62.0-2.6 L75-170 BHP9.0-11.4 s110-120 mph
180-190 km/h

Even before Carroll Shelby cemented the Cobra’s place in the pantheon of automotive legends, the British marque AC already had some genuinely interesting machines in its lineup. The Aceca proved to be a success, and the Ace itself was a popular roadster worldwide – so the British decided to go for something more refined. That was meant to be the new Greyhound.

Not entirely new, though – the British had already built a 2+2 before. A decade earlier, they had the 2-Litre, and in theory, the Greyhound was meant to be its successor – but in practice, the new car had nothing in common with it.

The 2-Litre was an old design inspired by pre-war Jaguars. The engine technology dated all the way back to 1919, and the car used a solid axle both front and rear, while the new model was based on the AC’s sportscar platform. And I’ll tell you what – the Aceca was a huge departure from those carbon-dated designs.

The goal was to comfortably carry four people, so instead of cramming a rear bench into the Aceca, they chose to extend the wheelbase. Getting rid of the transverse leaf springs freed up a lot of space – both for a proper engine up front and for passengers in the rear. The switch to coil springs and a now independent suspension setup also brought handling benefits – well, compared to the 2-Litre, that’s for sure.

On top of that, the chassis itself needed upgrades. The frame was reinforced, as the new model had to handle greater loads. It was also significantly longer than its predecessor. Because of that, it couldn’t match AC’s purely sporting lineup – and the added weight effectively crippled the performance across the board, whether it was powered by Bristol, Ford, or AC’s own engines. All of them suffered for it.

Overall, the competition had a clear advantage – mainly thanks to superior power outputs. The rivals didn’t just look more aggressive, they had the speed to back it. The AC looked decent enough, but a 2.0-liter under the hood killed any dreams of greatness. It was simply too little for a car that looked this good – especially since AC wasn’t offering anything beyond that.

That’s why only around 83 units were built in total – give or take. There was also a 2.2-liter Bristol variant, but output never exceeded 125 horsepower, so it didn’t really matter anyways

Bristol stopped producing those engines, so the British had to find a new supplier – and only the 2.55-liter Ford Zephyr unit managed to deliver around 170 horsepower. Even then, it still wasn’t enough to classify the car as a true sports machine.

That was never its role – it was meant to be comfortable and more approachable than the brand’s extreme models. It was never meant to have true sporting ambitions.

Handling was never its strong suit. Despite the larger engine, there was practically no difference in acceleration — the extra power only slightly increased the top speed to around 120 mph (190 km/h). It is often said that the Bristol engines, based on BMW designs, could manage 0-60 in as little as 9 seconds (depending on the gearbox), but those are very generous estimates. Most examples were probably closer to 11–12 seconds, and hard data on the subject is difficult to come by.

The development of this model consumed a huge portion of the company’s funds, and in reality, the project still needed a lot of refinement. There was a prototype with a boxer engine, as well as plans to use a Daimler V8 (or Rover/Buick). The boxer would have handled better – and the Daimler would have been much faster… So why did none of that happen?

Well, we all know what happened. The Cobra happened. Cobra stormed in and tore the head off every other project. Even the Ace and Aceca died off around the same time. Some owners swapped in V8s on their own – and the platform takes the extra power without much trouble.

A short life Greyhound had. It was on the market for just four years, but let’s be honest, it was doomed from the start. The Bristol engine – a respected unit and considered reliable – simply wasn’t enough and was quickly phased out. The body design may have aged well today, but it was not received best at launch. On the road, the car only really held its own in a straight.

The Greyhound had modern suspension and was comfortable, but it was too big on the outside and too small on the inside for a proper family car. The biggest advantage of owning one in the ’60s was probably just those engines… which is exactly why many of them fell victim to car thieves – stripped down to become donors for other Ace models.

Krzysztof Wilk
All sources: it was a text retrieved from my lost webpage – sources will need to be filled later

1959 – AC Greyhound

EngineDisplacementPowerAccelerationTop Speed
Straight 62.0-2.6 L75-170 BHP9.0-11.4 s110-120 mph
180-190 km/h

Jeszcze zanim Carroll Shelby umieścił Cobrę na stałe w kanonie legend motoryzacji, brytyjska marka AC miała już w ofercie naprawdę ciekawe maszyny. Model Aceca okazał się sukcesem, sam Ace był popularnym na świecie roadsterem, więc Anglicy zdecydowali się na bardziej luksusowy produkt. Takim miał być nowy Greyhound.

Nie taki zupełnie nowy, bo Anglicy już zrobili wcześniej auto w układzie 2+2. Jeszcze dekadę wcześniej mieli model 2-Litre i to jego następcą tak naprawdę miał być Greyhound, ale nadchodzące auto w praktyce nic z nim nie łączyło.

2-Litre to był stary design inspirowany przedwojennym Jaguarem. Technologia tamtych silników to projekt jeszcze z 1919 roku, a pojazd miał sztywną oś z przodu i z tyłu, kiedy nowe auto korzystało z platformy sportowych modeli marki. I powiem wam, Aceca to było duże odstępstwo od zdziadziałych projektów datowanych radiowęglowo.

Auto miało w wygodny sposób zabrać w podróż 4 osoby, dlatego zdecydowano się nie dodawać tylnej kanapy do modelu Aceca, a zamiast tego raczej wydłużyć rozstaw osi. Pozbycie się poprzecznych sprężyn piórowych pozwalało zaoszczędzić sporo miejsca na jakiś solidny silnik z przodu, jak i dla pasażerów z tyłu. Użycie sprężyn śrubowych w niezależnym teraz układzie zawieszenia miało zalety również w prowadzeniu – no w porównaniu do 2-Litre, to na pewno.

Do tego poprawki czekały samo podwozie. Wzmocniono ramę, bo nowy model musiał być dostosowany do większego obciążenia. Był też dużo dłuższy od poprzednika. Nie mógł przez to równać się z czysto sportową gamą modelową AC, a dodatkowe obciążenie wykastrowało osiągi wszystkich modeli – tych z silnikiem Bristola, Forda, albo z własnymi motorami AC. Wszystkie na tym cierpiały.

Generalnie konkurencja miała sporą przewagę – głównie dzięki dominacji w mocy. Rywale nie dość, że wyglądali agresywnie, to mogli się pochwalić szybkością. AC wyglądało sensownie, ale 2.0 pod maską niszczyło wszelkie marzenia o wielkości. To było po prostu za mało jak na takie ładne auto – z tym, że AC nie oferowało nic ponad to.

Dlatego powstały chyba tylko 83 sztuki w całej historii – coś koło tego. Bristol występował też w wersji 2.2, ale maksymalna moc nigdy nie przekraczała 125 koni mechanicznych, więc to było bez sensu.

Bristol przestał robić te motory, więc Anglicy znaleźli nowego dostawcę i dopiero silnik Forda Zephyr o pojemności 2.55-litra był w stanie dostarczyć moc na poziomie 170 koni. To jednak nie wystarcza, żeby zaklasyfikować ten pojazd jako sportowy.

Bo i też nie taka jego rola – on miał być wygodny i bardziej przystępny niż ekstremalne modele marki. Nigdy nie miał sportowych aspiracji.

Właściwości jezdne nie były jego mocną stroną. Mimo większego silnika, różnica w przyspieszeniu nie zaistniała praktycznie żadna – dodatkowa moc zwiększyła tylko nieznacznie prędkość maksymalną do około 120 mph (190 km/h). Mówi się, że podobno silniki Bristola na bazie BMW cechowały się przyspieszeniem na poziomie nawet 9s do setki (w zależności od użytej przekładni), ale to bardzo wielkoduszne kalkulacje. Raczej większość modeli miała osiągi bliżej 11-12s i trudno znaleźć jakieś twarde dane w tym temacie.

Rozwój tego modelu pochłonął gro funduszy u Anglików, a projekt tak naprawdę wymagał jeszcze sporo poprawek. Był prototyp z silnikiem w układzie boxer, oraz plany użycia V8 Daimlera (albo Rover / Buick). Boxer na pewno by się lepiej prowadził – a Daimler byłby dużo szybszy… Dlaczego do nich nie doszło?

Wszyscy znamy odpowiedź na to pytanie. Do oferty wdarła się Cobra i łeb urwała wszystkim innym projektom. Nawet Ace i Aceca też zdechły w tym samym czasie. Niektórzy właściciele na własną rękę pchają do nich V8 i platforma bezproblemowo przyjmuje mocniejsze jednostki napędowe.

Ten model miał krótkie życie. Był w obiegu tylko 4 lata, ale tak naprawdę od początku był skazany na porażkę. Silnik Bristola – uznana jednostka i uchodząca za niezawodną – był niewystarczający i szybko wypadł z produkcji. Design nadwozia, dziś zyskuje na urodzie, ale raczej nie został pozytywnie przyjęty w dniu premiery. Zachowanie auta na drodze trzymało poziom wyłącznie na prostej.

Greyhound miał nowoczesne zawieszenie i był wygodny, ale za duży na zewnątrz, a zbyt mały w środku jak na auto dla rodziny. Największym plusem z posiadania tego AC w latach ’60-tych były chyba tylko te silniki… przez co wiele z nich padło łupem złodziei właśnie po to, aby skończyć jako dawcy dla modeli Ace.

Krzysztof Wilk
Żródła: to odzyskany tekst z utraconej witryny – źródła są do uzupełnienia

Porsche vs Lancia

Lata ’70-te i ’80-te to najlepsze dekady sportów motorowych – również jeśli chodzi o wyścigi długodystansowe. „Również”, a może raczej „tym bardziej”. Jednym z lepszych widowisk była rywalizacja Porsche z Lancią. Fani mogli doświadczyć prawdziwej wojny na najwyższym poziomie, napędzanej szaleńczą pogonią za rekordami, innowacjami pod względem wyścigowej technologii oraz duchem walki w najczystszej postaci.

Porsche 935 było najlepszą niemiecką bronią od czasów drugiej wojny. To był projekt przeznaczony do najbardziej krwiożerczej rywalizacji w Grupie 5. FIA przedstawiła Grupę 5 na sezon 1966, ale w ’76 weszły kolejne rewizje zasad, które obowiązywały do 1982, i powiem wam krótko: samo gęste. Specjalna kategoria produkcyjna pozwalała na srogie manipulacje obecnych w użyciu platform. Powstawały auta tak pojebane, że trudno to sobie wyobrazić. To były najmocniejsze pojazdy tamtych czasów. I mogły takie być – o ile parę szczegółów się zgadzało z modelem, na którym bazowały. To były nic nie znaczące detale – wszystko co naprawdę ważne, mogło być inne. Porsche oczywiście wykorzystało regulacje do maksimum i zdominowali wszystkie możliwe zawody w tym formacie.

Model 935 bazował na drogowym aucie. Porsche miało coś takiego jak Typ 930 Turbo – jedna z najbardziej udanych 911stek i wyścigowe auto miało być jego ostateczną ewolucją, naciągającą zasady Grupy 5 do granic możliwości. Wczesne egzemplarze rozpoczęły rywalizację w 1976 roku i zaczęły dominować już od pierwszych momentów. Każdy wyścig to była miazga. Kierowcy 935 wycierali rywalami podłogę – i to była norma. Auta napędzał turbodoładowany silnik typu boxer o mocy grubo ponad 500 koni – różnie, w zależności od konfiguracji, ale zwykle było to 560 KM. Inżynierzy Porsche poważnie zmodyfikowali karoserię 930 znacznie poprawiając aerodynamikę pojazdu. Dodano ogromne skrzydło z tyłu, powiększone nadkola i spłaszczono przód auta. Te płaskie dzioby szybko stały się rozpoznawalne i w pewnym momencie trafiły również do drogowych egzemplarzy 911.

Sukces Typu 935 był natychmiastowy i zdecydowany. W pierwszym sezonie wygrano wszystko. Tytuł mistrza świata producentów trafił do Porsche, a Niemcy byli najlepsi we wszystkich najważniejszych eventach tego roku. Le Mans, Sebring, Nurburgring – Porsche wszystkich zostawiało w tyle i taki stan rzeczy trwał LATAMI. Niemcy wygrywali każde zawody na zasadach Grupy 5: najważniejszymi były World Endurance, które to w tamtym okresie miało formę wyścigów World Championship for Sportscars oraz World Championship for Makes – z których Porsche wygrało oba, i w których Porsche triumfowało od 1962 roku 17 razy z rzędu (często będąc najlepszym we wszystkich kategoriach); ale nie mieli też konkurencji w niemieckiej serii DRM i wygrywali nawet rajdy samochodowe (właściwie to wyścigi, ale nie po torze, tylko w rajdowych warunkach) Giro d’Italia Automobilistico. Kierowcy 935 stawali na najwyższym stopniu podium 123 razy w 370 eventach ogółem. Bywało tak, że niemieckie maszyny zajmowały 7 pierwszych miejsc. Zwykle w wyścigu startowało 5 maszyn tego typu – i to była norma. Porsche kończyło sezon za sezonem z przewagą w tabeli na poziomie 120 punktów, kiedy najbliższy rywal mógł uzbierać w sumie 8 przez cały rok. BMW, czy Alfa Romeo dostawały szmatę na ryj właściwie codziennie – a to przecież wielcy producenci z utartą pozycją w motorsporcie. Z ich perspektywy walka o punkty bywała ciężka.

Porsche zdominowało wszystkie serie wyścigowe z modelem 935 i wydawałoby się, że ich pozycja jest niezagrożona, ale z czasem wyłonił się rywal. Lancia miała wspaniałą rajdową historię i pozostawiła olbrzymie dziedzictwo… władze sekcji sportowej dostrzegły jednak szanse do strącenia Niemców z wyścigowego piedestału. Zapadła decyzja o otwarciu prac nad własnym modelem do Grupy 5. Zmian dokonywano na platformie Lancii Beta Montecarlo.

Beta Montecarlo to doskonała baza do wyścigów. Auto powstałe we wczesnych latach ’70-tych miało typowo sportowy układ z silnikiem centralnie. Włoska legenda sportów motorowych – Cesare Fiorio – widział w nim solidną maszynę do walki z niemieckim potworem. Rozwój ich auta był wspólnym wysiłkiem Lancii i ich partnera sportowego: Abartha. Efekt tych prac był dramatycznie różny od projektu Porsche. Niemcy nie mieli sobie równych, ale to nie znaczy, że nikt nie próbował. Z tym, że ich auto było niemożebnie szybkie. Potrafiło osiągać 370 km/h podczas wyścigu jeśli trzeba było. Nadmiar mocy to był dramat dla rywali i Porsche doskonale wiedziało jak zapakować tak olbrzymi power w lekką konstrukcję z dobrym rozkładem mas. Dlatego Włosi nie próbowali pobić ich przy pomocy koni mechanicznych.

Betę Montecarlo Turbo napędzała rzędowa czwórka o pojemności 1.4 litra. Silnik dawał moc na poziomie 400 koni mechanicznych w podstawowych konfiguracjach. To niewiele… ale w porównaniu do Porsche, to jest to dramatyczna różnica. Wydawałoby się, że deklasująca Lancię już w przedbiegach. Włoskie auto miało jednak kilka asów w rękawie. Porsche 935 ważyło od 970 (wczesne modele) do 1030 kg (te o mocy 850KM) z dobrą możliwością manipulacji środkiem ciężkości, ale rozkład mas w aucie z silnikiem centralnie zawsze będzie bardziej korzystny. Lancia była dobre 200 kilo lżejsza i prezentowała takie właściwości jezdne, że klękajcie narody. Była zdolna do pokonywania zakrętów przy prędkościach, o których Niemcy mogli tylko pomarzyć. Włosi poprawili też aero w swoim aucie w celu minimalizacji oporów powietrza i maksymalizując przy tym generowany docisk.

Takie auto zaliczyło swój debiut w sezonie 1980 serii World Championship for Makes i od razu pokazało się z dobrej strony. W barwach Lancia Corse jeździli tacy kierowcy jak Riccardo Patrese, Hans Heyer i Walter Rohrl. Wszyscy gotowi stawić czoła Goliatowi. Od początku roku 1980 seria WCM oznaczała walkę Lancii z Porsche. Obie strony obrały sobie za cel zniszczenie rywala. Sezon rozpoczął się wyścigami na torach Daytona i Sebring, w których Lancia nie brała udziału – i które łatwo trafiły do Niemców. Włosi woleli przygotować się do zmagań na europejskich torach. 6-godzinny event na torze Mugello był tym, gdzie obaj przeciwnicy starli się bezpośrednio po raz pierwszy. To był istotny wyścig, właśnie ze względu na to wspólne mierzenie chuja. Włosi wystawili dwie sztuki pojazdu (trzecia maszyna jechała prywatnie) przeciwko wielu niemieckim 935… i zaprezentowali się dobrze. Postawili swoje auta na 1, 2 i 4 miejscu, kiedy najbliższe Porsche zdołało osiągnąć 8 pozycję. Walka była zacięta i rywale wymieniali się prowadzeniem, ale auta prowadzone przez Patrese i Rohrla wyszły z tego boju zwycięsko, pokonując tak pojazdy wspierane przez Porsche, jak i auta prywaciarzy – w tym modele 935 K3 opracowane przez Kremer Racing. Lancia udowodniła tym samym swoje podejście do walki o mistrzostwo w tym sezonie.

Następnym ostrym starciem miała być Monza i wyścig na torze Silverstone w Anglii. Kierowcy obu pojazdów wymieniali się pozycjami a rywalizacja narastała. Szczególnie K3 psuły Włochom dużo krwi. Taka maszyna prowadzona przez Fitzpatricka wyszła zwycięsko z zawodów na Nordschleife, ale Lancia zawsze mieściła się na punktowanych pozycjach. Nurburgring to jeden z bardziej wyczekiwanych eventów w sezonie, bo layout trasy jest zdradziecki i bogaty w wymagające łuki. To prawdziwy test zarówno dla maszyny, jak i dla człowieka. Tym razem zdali go kierowcy aut marki Porsche. Dzięki doświadczeniu wyraźnie zaznaczyli swoją dominację na tym terenie. Do wyścigu podeszli bardzo pewnie, ale mimo zwycięstwa stale czuli na plecach oddech kierowców Lancii wytrwale stawiających im czoła na jednym z najtrudniejszych torów wyścigowych na świecie.

Cały sezon 1980 był pełny bezpośrednich starć Porsche i Lancii – i obie marki mogły pochwalić się listą sukcesów. Na torze Watkins Glen Lancia zajęła dwie pierwsze pozycje – zostawiając najniższy stopień podium dla kierowcy 935. Potrzebowali mocnego finiszu aby Niemców wyprzedzić. Mistrzostwo konstruktorów przyznawano najlepszemu w dwóch kategoriach: powyżej dwóch litrów, oraz do dwóch litrów (i tak – był wariant 935 z silnikiem, który łapał się do drugiej dywizji). Rezultat był taki, że Porsche wygrało Division 1 z ilością 160 punktów, ale w drugiej dywizji najlepsza była Lancia… z sumą punktów łącznie 160. Tytułem mistrza nagrodzono Włochów, bo to oni częściej kończyli na wyższych pozycjach. To historyczny moment i pierwsze zwycięstwo Lancii w tym formacie. Zdołali zdetronizować Porsche, którego właściwie do tej pory nie było jak napocząć, a co dopiero poważnie mu zagrozić w dłuższej perspektywie.

To oczywiście nie koniec – na rok 1981 można było zaobserwować zbrojenia po obu stronach. Oba pojazdy przekraczały nowe limity, a rywalizacja wzniosła się na niespotykany dotąd level agresji. Porsche opracowało maszynę zwaną „Moby Dick”. Była to pochodna ich dotychczasowego modelu – tym razem o kodzie 935/78 – z ekstremalnym układem aerodynamicznym i cechująca się dużo większą mocą. To było najmocniejsze auto, jakie Porsche kiedykolwiek pokazało – i na pewno najszybsze. Zdecydowanie silny oponent na torze. Lancia również wspierała model Beta Montecarlo i podniosła moc w ich pojeździe. Aero też przeszło niezbędne zmiany, aby móc ponownie pokonać Niemców…

… Ale ci dobrze rozpoczęli sezon zgarniając kilka dobrych zwycięstw już na samym początku. Wyciągali całe podia dla siebie. Daytona, Sebring, Mugello, Monza, Riverside, Silverstone (Rohrl za kierownicą Porsche) – wszystko po kolei trafiało do Niemców. K3 było najlepsze na Nurburgringu i pobiło Lancię na Le Mans. To był wyczerpujący test dla Włochów. Ich Lancia musiała jechać na odcinie do samego końca dając z siebie wszystko, aby móc się równać z niemieckim autem, które było zwyczajnie szybsze dzięki przewadze w mocy… choć Lancia stale wygrywała dywizję poniżej dwóch litrów – i podczas Le Mans również. To również był historyczny moment, bo ich pierwsze klasowe zwycięstwo na torze Sarthe, jak i dominacja nad autami Porsche (przynajmniej tymi o mniejszym litrażu). Lancia była jednym z faworytów na najwyższym szczeblu wyścigów – i potrafiła ograć najlepszych. Ostatecznie Porsche zdominowało Division 1 z liczbą okrągłych stu punktów. Division 2 zakończyła się wyraźną przewagą Lancii, której udało się zebrać… 100 punktów. Ponownie trofeum przyznano Lancii za większą częstotliwość zwycięstw nad rywalami. Do tego momentu Niemcy świętowali nieprzerwaną passę triumfów rok do roku – Lancia przyszła i popsuła im zabawę już dwukrotnie.

Rywalizacja Porsche i Lancii to jeden z tych momentów, które definiują ten sport. To nie tylko walka między zawodnikami, nie tylko rywalizacja przeciwnych producentów. To starcie dwóch różnych filozofii na temat inżynierii i konstrukcji pojazdu. Dzika moc Porsche 935 i precyzyjna zwinność Lancii Beta Montecarlo. Porsche do tej pory pozostaje jednym z najbardziej udanych aut wyścigowych jakie świat widział, z niezliczoną ilością sukcesów na koncie. Dominacja Niemców jest niezrównana a model 935 stał się legendą. Lancia… może nie mogła pochwalić się podobnymi osiągami, ale stanowiła jasne świadectwo jak monumentalnie istotną wagę w tym sporcie ma technologia, aerodynamika i zwykła gra zespołowa. Ich dokonania w Grupie 5 (dwukrotnie nagrodzeni tytułem mistrza), oraz te wypracowane na torze w Le Mans, scementowały ich pozycję w historii sportów motorowych.